سلام...این یک گزارش از پشت صحنه ی زندگی با چشمان بسته س ولی مال سال 88... لوکیشن این فیلم در محله جمال آباد نیاوران است و یکی از عوامل در مورد انتخاب این لوکیشن میگوید«:خیلی برای انتخاب این لوکیشن تلاش کردیم و جاهای مختلفی را در سطح شهر بازدید کردیم تا در نهایت این خانه ی قدیمی را اینجا پیدا کردیم.تا به حال هیچ فیلم و سریالی اینجا فیلمبرداری نشده و در واقع جایی بکر است...» صدرعاملی تاکید دارد که در گزارشمان ذکر کنیم عاطفه رضوی, فرهاد قائمیان, الهام پاوه نزاد و چند نفر از دیگر بازیگران به صورت افتخاری در این فیلم حضور پیدا کرده اند.حضور 9 بازیگر چهره در یک فیلم آن هم با نقش های پررنگ کافی بود تا به گروه سری بزنیم و گزارش پشت صحنه ای تهیه کنیم. آرامه اعتمادی- مهدخت اکرمی(اردیبهشت 88)

   نیاوران گردی:خانه ای پر از خاطرات دوران کودکی هر کدام از ما. حیاطی سبز, دیوارهای کاهگلی و پنجره های کوچک...به میدان جمال آباد که میرسیم, "درنا مدنی" دختر "رویا تیموریان" که این روز ها دستیاری کارگردان های بزرگ و صاحب نامی را برعهده دارد, یک نفر از عوامل را پی ما میفرستد. از کوچه پس کوچه های تنگ وباریک جمال آباد میگذریم وبه کوچه ای میرسیم که انتهای آن دری بسیار کوچک و قدیمی توجه مان را جلب میکند. از در کوچک که وارد میشویم گروه مشغول فیلمبرداری هستند.به حیاط راهنمایی میشویم. دوربین در باغچه کاشته شده و گروه 20 نفری صدر عاملی مشغول آماده کردن صحنه هستند.پارچه ای سفید و عریض از پنجره ها آویزان و به درخت ها گره خورده تا حکم سایه بانی را داشته باشد.پریوش نظری از کنارمان رد میشود و به طبقه ی بالای ساختمان میرود. حامد بهداد دومین کسی است که از میان بازیگران میبینیم. ما را می شناسد و به طرف مان می آید,گپی کوتاه میزند وبعد سراغ عوامل صحنه میرود.با دهانش آهنگ میزند! مثل همیشه پر هیجان است و بی قرار... اینجا,کجاست؟ صحنه آماده میشود.حامد تنها بازیگری است که باید جلوی دوربین برود. رو به صدرعاملی میگوید:«الان اینجا کجاست؟» صدرعاملی توضیح می دهد و متوجه میشود که دیالوگی ندارد, فقط قرار است به قول کارگردان , یک عکس را بازی کند.عکسی با نگاهی پر از حرف! بهداد تمرکز میکند... منشی صحنه در پی سوال بهداد, به او میگوید که قبلا چطور روی پله نشسته بوده...دمپایی هایش را که نگاه میکند  , به یکی از عوامل صحنه میگوید:«من از این دمپایی ها میخوام!  به شلوار سدری رنگ و شش جیب اش نگاه میکند و میگوید:«از این شلوار هم میخوام, برای کویر خوبه.آخه میخوام تور کویر بذارم...» رو به ما میکند:«شما هم بیایید برای گزارش صحنه!» دوباره تمرکز میکند. صدر عاملی میگوید:«وقتی حاضری بگو!»حامد سرش را به علامت تایی تکان میدهد.فیلمبرداری شروع میشود.کات داده میشود. کارگردان رو به بازیگرش:«حامد جون ببخشیدا... اما چون سکانس حالت عکس دارد, فقط یه کم بالا رو نگاه کن,بیشتر نه.» بهداد میگوید:«من راکورد پایم را به هم بزنم , مشکل پیدا میشه؟» با پیشنهادش موافقت نمیشود.فیلمبرداری شروع میشود. نزدیک به 15 ثانیه بدون کوچکترین دیالوگی بازی میکند. صدرعاملی با یک تخته چوب محکم به آهن میزند. همه ی بچه های گروه و از جمله ما نزدیک به 2-3 متری از جا می پریم! هیچکس آمادگی این شوک را نداشت!کات داده میشود و همه میخندند... فرج حیدری(مدیر فیلمبرداری) میگوید:«قلب ما که ریخت!هیچکس تو جیب اش یه کم قلب نداره به ما هم بده؟!» بهداد میخندد و میگوید:«قرار نبود کسی اینطوری شوکه ام کنه!» صدرعاملی دست حامد را میگیرد ,به گوشه ی حیاط میبرد و برایش سکانس بعدی را توضیحمیدهد.

نمای درشت:ناهار!

ساعت نزدیک به 2 بعد از ظهر است,بحث گروه در مورد فوتبال و مربی تیم ملی داغ شده.صدرعاملی در رابطه با مایلی کهن با بچه های صحنه صحبت میکند.در همین لحظه فرهاد آییش با گریمی کاملا متفاوت,موهای سفیدی که به طرف چپ صورتش , کاملا مرتب شانه شده, با ریش سفید و پالتویی قهوه ای رنگ کخ بیشتر شبیه یک عبا است,تسبیح به دست وارد صحنه میشود.صدرعاملی به سراغ آییش میرود,سکانس را برایش توضیح میدهد و فیلمبرداری شروع میشود.با دو برداشت به نتیجه ی دلخواه میرسند.صدرعاملی بلند میگوید:«بچه ها,ناهار!» فراز حیدری پسر فرج حیدری داد میزند:«نمای درشت:ناهار!»

پیاده روی حامد بهداد, فرهاد آییش  و پریوش نظریه!

ناهار عوامل گروه به خاطر کوچک بودن لوکیشن فعلی در و کوچه پایین تر یا شاید هم بالاتر سرو میشود.همه ی عوامل باهم پیاده کوچه هارا طی میکنند و به خانه ی مورد نظر که باز هم خانه ای کوچک و قدیمی است ,میرسند.در طبقه ی دوم خانه میز ناهارخوری چیده شده.نمی دانیم جای شما خالی است یا نه؟! چون فضای کافی وجود ندارد و ناهار عوامل که زرشک پلو با مرغ است, انگار زیاد مزه و طعم خوبی ندارد! چون بعضی از عوامل مدام غر میزنند...پریوش نظریه با چادر سفیدش که مشخص است ,لباس سر صحنه است, سر میز حاضر میشود.فرهاد آییش غذایش را میگیرد و به طبقه ی پایین میرود تا در اتاق گریم و جدا از گروه غذایش را بخورد.

بهداد:عدد سنی ام به دوران صدرعاملی نمیخورد! 

به سراغ حامد بهداد میرویم و از او برای گفت و گو وقت کوتاهی میخواهیم.خیلی سریع ناهارش را در کنار اعضای گروه میخورد, پماد ضد تبخال به گوشه ی لبش میمالد و بعد ما را به اتاق گریم راهنمایی میکند تا جایی ساکت, چند دقیقه ای با او گپ بزنیم...از حضور دوباره اش در کار صدرعاملی میپرسیم, بدون معطلی میگوید:«به هرحال همیشه کارهای صدرعاملی موفق از آب درآمده; مثل من ترانه 15 سال دارم که نشانه های داستان خوب را در آن میبینی...در یک دهه از کارش هم فیلم هایی مثل گل های داوودی ساخته که به ما مربوط نمیشود; چون عدد سن ما اصلا به آن دوران نمی خورد.یا دو روایت دیگر فیلم های سه گانه اش, که آدم را کنجکاو میکند تا با این کارگردان کار کنی.»وقتی از او سوال میکنیم که چقدر نقش اش اصلی و پررنگ است, اخمی به پیشانی اش می اندازد و میگوید:«کاراکترم اصلی است...»بعد تو ضیح میدهد که دوست ندارد به این حرف ها بپردازد,یعنی برایش فرقی نمیکند که چقدر حضور داشته باشد, مهم این است که حضور کیفی خوبی دارد:«...این است که یک نقش را پراهمیت جلوه میدهد و آن را تاثیرگزار میکند.» بهداد معتقد است که تمام کاراکتر های فیلم به یاد ماندنی خواهند شد; چون نقش های خوبی دارند.برای فیلم اشعاری هم در تصویر, دیالوگ ها, قصه و لحظات در نظر گرفته شده. حامد وقتی می خواهد نقش علی را توضیح دهد, سعی میکند تا او را به باورپذیر ترین شکل ممکن شرح دهد:«نکته ی بارز علی اینه که آدمیه ذهنیتی بری و بدون قضاوت داره, خلقی که همیشه در همه ی ما وجود داره, در او نیست.علی راجع به هیچکس قضاوت نمیکنه و پیش فرض نداره...»خودش هم معتقد است که:«چنین شخصی ما به ازای زمینی نداره.  علی تنها کسیه که فرصت میده تا داستان عبور کنه و بگذره.»... فکر میکنید در جواب ما که میپرسیم صدرعاملی چطور است,چه میگوید؟قیافه اش را جمع میکند و با صدایی نسبتا آرام میگوید:«سینما شغل سختیه.سینمای صدرعاملی هم که سینمای درپیتی نیست!کارش رو جدی میگیره.من هم با مشکلاتی روبرو میشم که با خودم فکر میکنم باید با اینها چه کنم؟اما فیلم سازی همینه. این یعنی سینما!که مشکلات, جاش رو به اثر خوب میده...»حامد این فیلم را مثل «هر شب تنهایی» و «شب» صدرعاملی خالی از معنویت نمیداند و معتقد است که میتواند در رفتار انسان ها نقطه ی شکوفایی باشد. از او میپرسیم که علی شبیه نقش هایی که تابحال بازی کرده هست یانه؟ میگوید:«به قول خسرو شکیبایی عزیز,» و بعد صدایش را تغییر میدهد:«همه از تو توقع تنوع دارند.اما این صدا, صدای توست.این صورت, صورت توست. این دست ها, پاها, همه همان ها هستند...چقدر دیگر میتوان متفاوت بود؟!»به حالت عادی باز میگردد:«اما اگر بخواهم نقش هایم را طیف بندی رنگی کنم, به کافه ستاره بیشتر شبیه است.».پریوش نظریه و کارگردان, پشت میز ناهار مشغول گفتگو هستند, با آنها خداحافظی و سراشیبی تند نیاوران پیاده روی میکنیم.